บอกใจอีกครั้งว่ายังไหว

บอกใจอีกครั้งว่ายังไหว

       ภาพสายน้ำที่เออนองจนท่วมทะลักบางส่วนของประเทศไทย เป็นภาพที่อยู่ในความทรงจำของผู้ประสบภัยมิรู้ลืม ผู้คนต้องพลัดพรากจากสิ่งอันเป็นที่รัก เพราะถูกมหานทีกลืนกินจนไม่เหลืออะไรให้กอบกู้คืน มีแต่ความทรงจำที่ขมขื่นที่มาคอยหลอกหลอนใจ

ทึกการเคลื่อนตัวของชีวิต ถูกห้อมล้อมด้วยสายน้ำที่มากล้น แต่หาประโยชน์ที่จะใช้สอยแทบไม่มี ทุกสิ่งล้วนจอยู่ใต้ธารา บางคนแทบสิ้นเนื้อประดาตัว เพราะถูกสายน้ำกลืนกินเสียสิ้น

อีกด้านของสิ่งที่ได้เห็นในปีถัดมา คือภาพแม่น้ำหลายสายที่แห้งแล้งอย่างหนัก ทุกชีวิตต่างอยู่ด้วยความทุกข์ทรมานเพระขาดน้ำ วัวควายต้องกินขยะแทนหญ้าที่เคยเขียวขจี ผุ้คนต้องเข็นรถไปตักน้ำใยบ่อที่อยู่ห่างไกล พืชพันธุ์นานาต่างยืนแห้งตาย เพราะไม่สามารถรอคอยน้ำมาหล่อเลี้ยงให้มีชีวิตอยู่ต่อไปได้

ช่างเป็นภาพที่เห็นแล้วทำให้รู้สึกหมดหวัง เหมือนฟ้าคอยฝน คอรอความหวัง แต่ทุกอย่างอยู่ไกลลิบเหมือนเกิน

…ภาพประชาชนที่แห่ไปตามท้องถนนของเมืองใหญ่ ผู้มาชุมนุมต่างมีใบหน้าที่ฉาบทาไปด้วยความโกรธ เหมือนเคียดแค้นใครบางคนมาช้านาน พวกเขาต่างไม่พอใจที่ถูกอีกฝ่ายกระทำ จึงพยายามดิ้นรนทุกวิธีเพื่อให้ความยุติธรรมได้ทำงาน จนเกิดเป็นการต่อรองเพื่อให้ผู้มีอำนาจได้เห็นใจ

บางครั้งถึงกับเข้าทำร้านผู้มีความเห็นนี่แตกต่าง เพราะคิดว่าความเข้าใจของอีกฝ่ายนั้นผิดไป ปัญหาบ่มเพาะไว้จึงกลายเป็นเชื้อโรคร้ายในใจคน ทำให้มนุษย์ต้องลงมือเข่นฆ่าผู้ที่คิดต่างอย่างไร้ความปราณี  

        เป็นภาพที่ดูแล้วหดหู่ใจยิ่งนัก นี่คือสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า “คน” ช่วงเต็มไปด้วยความสับสนเสียจริง

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *