จิตพระโพธิสัตว์

 

       ในคอร์สภาวนาที่ไร่เชิญตะวันนั้น เรามีบทสวดมนต์อยู่บทหนึ่งซึ่งสวดทุกวันทั้งเช้าและเย็น นั่นก็คือบทบารมี 30 ทัศ

บทบารมี 30 ทัศ คือ คุณสมบัติของพระโพธิสัตว์ตามคติเถรวาทซึ่งรุ่งเรืองอยู่ในประเทศไทย ลาว กัมพูชา พม่า ศรีลังกา รวมทั้งบังกลาเทศ และตอนนี้ก็ถูกรื้อฟื้นคืนกลับมาใหม่ในประเทศอินเดีย

ประเทศไทยแถบที่เราเรียกกันว่า สุวรรณภูมิหรืออินโดจีนเป็นประเทศที่โอบกอดเอาพระพุทธศาสนาไว้หลงจาดที่สูญหายไปจากแผ่นดินมาตุภูมิ คือประเทศอินเดีย พระพุทธศาสนาที่รุ่งเรืองอยู่ในแถบเอเชียอารเนย์ รวมทั้งประเทศไทยเรานี้ เป็นพระพุทธศาสนาเถรวาท และในคติแบบเถรวาท ผู้ที่จะตรัสรู้เป็นพรสัมมาสัมพุทธเจ้าจะจ้องผ่านการบำเพ็ญบารมี ซึ่งช่วงที่บำเพ็ญบารมีนั้นเราเรียกว่าเป้นพระโพธิสัตว์

พระโพธสัตว์ หมายถึง ผู้ที่ตั้งปณิธานว่าจะตรัสรู้เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าในวันข้างหน้า และทันทีที่ตั้งปณิธานแบะได้รับพระพุทธยากรณ์จากพระพุทธเจ้าองค์ใดพระองค์หนึ่ง จากนั้นเป็นต้นไปจนกระทั้งถึงนาทีก่อนตรัสรู้ เราเรียกท่านว่า “พระโพธิสัตว์”

เมื่อเป้นพระโพธิสัตว์ก็จะต้องมีจรรยาของพระโพธิสัตว์ อะไรคือจรรยาของพระโพธิสัตว์ คำตอบก็คือ บารมี 10 ทัศนั่นเอง

บารมี 10 ทัศหรือบารมี 10 ประการนั้น แต่ละประการจะต้องบำเพ็ญ 3 ระดับ คือระดับต้น ระดับกลาง และระดับสูงสุด เช่น ทานบารมี ทานอุปบารมี ทานปรมัตถบารมี

ทานบารมีหรือบารมีขั้นต้น เช่น ให้ข้าวให้ของ ให้เงินให้ทอง ให้เสื้อผ้า ให้ขาวปลาอาหาร ทานอุปบามี เช่น ให้อวัยวะ บริจาคดวงตา บริจาคเลือด บริจาคไต อุทิศร่างกายหลังจากตัวเองล่วงลับดับขันธ์

ทานปรมัตถบารมีเป็นบารมีขั้นอุกฤษฏ์ หรือขั้นสูงสุด เช่น ใช้ชีวิตเป็นทาน ได้แก่ การยกชีวิตตัวเองให้เป็นทานเพื่อความอยู่รอดของคนอื่น ซึ่งทำได้ยาก เพราะต้องวางชีวิตตัวเองลงเป็นเดิมพัน

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *